آن را كه چو تو نگار باشد                                                     

باخويشتنش چه كار باشد؟

ناخوش نبود كسى كه او را                                                              

يارى چو تو در كنار باشد

ناخوش چو منى بود كه پيوست                                          

دل خسته و جان فگار باشد

مزار ز من، اگر بنالم                                                                          

ماتم زده سوكوار باشد 

وان ديده كه او نديد رويت                                                                   

شايد اگر آشكار باشد 

آن كس كه جدا فتاد از تو                                                               

دور از تو هميشه زار باشد

بيچاره كسى كه در دو عالم                                                               

جز تو دگريش يار باشد

خرم دل آن كسى كه او را                                                                  

اندوه تو غمگسار باشد 

تا كى دلم، اى عزيز چون جان                                                          

بر خاك در تو خوار باشد؟

نامد گه آن كه خسته اى را                                                               

بر درگه وصل بار باشد؟ 

تا چند دل عراقى آخر   

در زحمت انتظار باشد؟

                                               فخر الدین عراقی