به نام کسی که اگه بدونم چقدر من رو دوست داره می میرم
خنک آن قمار بازی که بباخت هر چه بودش
بنماند هیچش الا هوس قمار دگر
نه هر که چهره بر افروخت دلبری داند نه هر که آینه سازد سکندری داند
نه هرکه طرف کله کج نهاد و تند نشست کلاهداری و آئین سروری داند
تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن که دوست خود روش بنده پروری داند
غلام همت آن رند عافیت سوزم که در گدا صفتی کیمیا گری داند
وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی وگرنه هر که تو بینی ستمگری داند
بباختم دل دیوانه و ندانستم که آدمی بچه ای شیوه پری داند
هزار نکته باریکتر ز مو اینجاست نه هر که سر بتراشد قلندری داند
مدار نقطه بینش ز خال توست مرا که قدر گوهر یکدانه جوهری داند
بقد و چهره هر آنکس که شاه خوبان شد جهان بگیرد اگر دادگستری داند
ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگاه که لطف و طبع سخن گفتن دری داند
بعد از زمستان قبل از بهار
عکس های دیگر
ادامه مطلب
