یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
                                                   باز آید و برهاندم از بند ملامت
 خاک ره آن یار سفر کرده بیارید
                                           تا چشم جهان بین کنمش جای اقامت
فریاد که از شش جهتم راه ببستن
                                         آن خال وخط و زلف و رخ و عارض و قامت
امروز که در دست توام مرحمتی کن
                                       فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت
ای آنکه به تقریر وبیان دم زنی از عشق
                                            ما با تو نداریم سخن خیر و سلامت
درویش مکن ناله ز شمشیر احبا
                                            کاین طایفه از کشته بستانند غرامت
در خرقه زن آتش که خم ابروی ساقی
                                              بر می شکند گوشه محراب امامت
حاشا که من از جور و جفای تو بنالم
                                          بیداد لطیفان همه لطف است و کرامت
کوته نکند بحث سر زلف تو حافظ
                                          پیوسته شد این سلسله تا روز قیامت