وا فريادا ز عشق وا فريادا كارم به يكى طرفه نگار افتادا
گر داد من شكسته دادا دادا ور نه من و عشق هر چه بادا بادا
گفتم صنما لاله رخا دلدارا در خواب نماى چهره بارى يارا
گفتا كه روى به خواب بى ما وانگه خواهى كه دگر به خواب بينى ما را
در كعبه اگر دل سوى غيرست ترا طاعت همه فسق و كعبه ديرست ترا
ور دل به خدا و ساكن ميكده اى مى نوش كه عاقبت بخيرست ترا
وصل تو كجا و من مهجور كجا دردانه كجا حوصله مور كجا
هر چند ز سوختن ندارم باكى پروانه كجا و آتش طور كجا
تا درد رسيد چشم خونخوار ترا خواهم كه كشد جان من آزار ترا
يا رب كه ز چشم زخم دوران هرگز دردى نرسد نرگس بيمار ترا
گفتى كه منم ماه نشابور سرا اى ماه نشابور نشابور ترا
آن تو ترا و آن ما نيز ترا با ما بنگويى كه خصومت ز چرا
يا رب ز كرم درى برويم بگشا راهى كه درو نجات باشد بنما
مستغنيم از هر دو جهان كن به كرم جز ياد تو هر چه هست بر از دل ما
يا رب مكن از لطف پريشان ما را هر چند كه هست جرم و عصيان ما را
ذات تو غنى بوده و ما محتاجيم محتاج بغير خود مگردان ما را
گر بر در دير مي نشانى ما را گر در ره كعبه ميدوانى ما را
اينها همگى لازمه ى هستى ماست خوش آنكه ز خويش وارهانى ما را
تا چند كشم غصه ى هر ناكس را وز خست خود خاك شوم هر كس را
كارم به دعا چو برنمي آيد راست دادم سه طلاق اين فلك اطلس را
ابو سعید ابوالخیر
