به کنج خویش فراموش مانده ام در یاد

           هبوط کرده ام از اصل خویش و حیرانم

           شبیه برگ خزان در هجوم وحشت باد

           نشسته ام به تماشای سقف ویرانم

            دوباره خانه ما در مسیر آب افتاد

            مرا زخویش بگیر و به خویش برگردان

            اسیر باز شود هر پرنده آزاد

            کجاست آن که خرابم کند به بیماری

            سرش سلامت و خوش باد خانه اش آباد

            به گردن دگران جرم خویش را مفکن

            مزن به کوه بزن تیشه بر سر ای فرهاد

            به آه دست به دامان چشم خویشتنیم

            به زور ناله کشیدیم منت فولاد

            به پنج نور مقدس تو را قسم دادن

            خداش خیر دهد هر کسی که یادم داد  

                                                                                                استاد رضا جعفری

                                           ناله ای می شکند پشت سپاهی گاهی

گر مقدر بشود سلک سلاطین پوید

                                                سالک بی خبر خفته به راهی گاهی

قصه یوسف و آن قوم چه خوش پندی بود

                                                به عزیزی رسد افتاده به چاهی گاهی

هستیم سوختی از یک نظر ای اختر عشق

                                                    آتش افروز شود برق نگاهی گاهی

روشنی بخش از آنم که بسوزم چون شمع

                                              رو سپیدی بود از بخت سیاهی گاهی

عجبی نیست اگر مونس یار است رقیب

                                                    بنشیند بر گل هرزه گیاهی گاهی

چشم گریان مرا دیدی و لبخند زدی

                                                 دل برقصد ببر از شوق گناهی گاهی

اشک در چشم فریبنده ترت می بینم

                                                 در دل موج ببین صورت ماهی گاهی

زرد رویی نبود عیب مرانم از کوی  

                                               جلوه بر قریه دهد خرمن کاهی گاهی

دارم امید که با گریه دلت نرم کنم

                                          بهر توفان زده سنگی است پناهی گاهی

                       پنجه  در افکنده ایم با دست هایمان

                                                                      به جای رها شدن

                           سنگین سنگین بر دوش می کشیم بار دیگران را

                                                                      به جای همراهی کردنشان

                            عشق ما نیازمند رهایی است نه تصاحب

                                       در راه عشق ایثار باید نه ا

                                                                          ن

                                                                             ج

                                                                                 ا

                                                                                   م

                                                                                      وظیفه        

میون گندمای خوشه کرده                   تو را گشتم ندیدم جات خالی

                                                                                 منوچهر نیستانی 

«نی» چوپان صحراهای تفته                   به اوج غم رسیده رفته رفته

خداوندا! بگو باران ببارد                        که چوپان با نی اش آتش گرفته

                                                                                  تیمور گرگین

شکفتی چون گل و پژمردی ازمن               خزانم دیدی و آزردی از من

بد آوردی، وگرنه با چنین ناز                     اگر دل داشتم، می بردی از من

                                                                                   هوشنگ،ابتهاج

به دریا شکوه بردم از شب دشت                  و زین عمری که تلخ تلخ بگذشت

به هرموجی که می گفتم غم خویش         سری می زد به سنگ و باز می گشت

                                                                                   فریدون مشیری

دو تا آهو از این صحرا گذشتند                   غمین خاموش بی پروا گذشتند

از این صحرای بی حاصل دو آهو                  کنار هم ولی تنها گذشتند!

                                                                                      کسرائی