با نگاهش تا ته کوچه دوید

بر تن کم رنگ و زیبای غروب

داشت باران می چکید

 کوچه خالی بود از آهنگ پا

از صدای توپ بازی، های و هوی بچه ها

از صدای صرفه ای آمد به خود

کودکش بیدار شد

زن تمام خرده نخ ها را کناری جمع کرد

توی کوچه، آسمان

همچنان دلگیر و سرد 

چرخ خیاطی او، یک جای دنج

بی صدا خوابیده بود

روی گاز

ظرفی و یک دم کنی بر روی آن

آشپز خانه پر از بوی برنج

کودکش

شیشه اش را روی بالش می مکید

پشت شیشه، روی شب

داشت باران می چکید

خیره شد از پنجره

باد آمد صورتش را لمس کرد

توی کوچه ازدحام برگ بود

برگ ها مرده، زرد

ناگهان!

از خم کوچه صدای پا شنید

باز هم

با نگاهش تا ته کوچه دوید

سایه ای کم رنگ دید

زنگ خورد

زن به استقبال او در را گشود

چند لحظه بعد مرد

بی نفس بالا رسید

توی دستش نان گرم و ظرف ماست

بر لبش لبخندی از عشق و امید

                                                 داود لطف الله      

تا سر بام بنا «ناوه کشی»                  بام تا شام همی گل می برد

روزی از بام در افتاد به زیر                    کمرش بر سر تیر آهن خورد

مهره پشت وستون فقرات                  شد از آن ضربه جان فرسا خرد!

جابجا جان ز تنش بیرون شد                روح بر قابض ارواح سپرد...

زن او داد به ارباب خبر                        که گل هستی شویم پژمرد

با تفنن به سر نعش آمد                   دستها را به کمر برده چو «لرد»

درجواب زن شو داده زکف                  که همی خون دل از دیده فشرد

گفت:یک کار گر بی سروپا                 به جهنم ،به درک مرد که مرد

                                                                   جلالی نایینی

جای می خون جگر در ساغر است

ما همه مرغیم و دنیا دام ماست               

جان سپردن در قفس فرجام ماست

سروری ها در کنار بندگی است               

لحظه لحظه مرگ نامش زندگی است

 روی هر که با شرف تر زرد تر                            

کامران تر هر که او نا مرد تر

کام هر کس از کفت شیرین شود                 

دوست نه بل دشمن دیرین شود 

               حسن دو

                              حسن دنده به دنده

                                                       حسن نوکر بنده

حسن چرا نمی خنده ؟

تو دنیای شما ها                             حتی آزادی تو بنده

حسن چه جوری بخنده ؟

از اون روزی که آدم توی دنیا پا گذاشته

از اون وقتی که شلاق دو رنگی روی گرده مردا جا گذاشته

دیگه جا واسه یکرنگی نمونده

زمین داره میگنده

                          حسن چه جوری بخنده ؟

حسن از بچه گیش رنگ صداقت رو ندیده

فقط حرفی شنیده

حسن میدونه این حرفها چرنده

                                       حسن چه جوری بخنده ؟

حسن یک

               حسن دو

                            حسن فصل خزونه

                                                  چشاش تغار خونه

اجل وقتی این چشمای گریون و ببنده  

                                           حسن شاید بخنده................... 

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک       

شاخه های شسته، باران خورده،پاک

آسمان آبی و ابر سپید

برگ های سبز بید

عطر نرگس، رفص باد

نغمه و بانگ پرستو های شاد

خلوت گرم کبوترهای مست

 نرم نرمک می رسد اینک بهار

خوش به حال روزگار

خوش به حال چشمه ها و دشت ها 

خوش به حال دانه ها و سبزه ها

خوش به حال غنچه های نیمه باز

خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز

خوش به حال جان لبریز از شراب

خوش به حال آفتاب

ای دل من، گرچه در این روزگار

جامه رنگین نمی پوشی به کام

باده رنگین نمی نوشی ز جام

نقل وسبزه در میان سفره نیست

 جامت از آن می که می باید تهی است 

ای دریغ از تو اگرچون گل نرقصی با نسیم

ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

گر نکوبی شیشه غم را به سنگ

هفت رنگش می شود هفتاد رنگ

                                      فریدون مشیری